BalansU Weblog

Alleen verder!

De vrouw die tegenover mij zit geeft een sterke indruk. Als ze begint te vertellen over haar leven tot nu toe blijkt dat de sterke uitstaling een keurig opgebouwd masker is waar niemand achter mag kijken. Ze vertelt dat ze zich schaamt om hulp in te roepen. Per slot is ze zelf goed opgeleid als psychotherapeut dus zou het toch voor haar wel mogelijk moeten zijn haar hulpvraag te formuleren en er zelf mee aan de slag te gaan. Naarmate we verder spreken wordt duidelijk dat ze recent haar relatie heeft verbroken. Na 20 jaar geleefd te hebben naar de normen van haar vriend heeft ze de knoop doorgehakt om alleen verder te gaan. En nu is er die twijfel, die angst om alleen verder te gaan. Het verlangen naar het bekende, het vertrouwelijke knaagt. Heb ik er wel goed aan gedaan vraagt ze? Hoe voelt het is mijn wedervraag. Eigenlijk wel goed, maar ook onwennig. In de opstelling die volgt vraag ik haar iemand op te stellen voor haarzelf en voor de angst. Het opstellen van de angst, als symbool voor het onbekende pad, heeft als doel het onbekende pad te aanschouwen en te verkennen. Stap voor stap, gedachte na gedachte wennen aan de nieuwe situatie. Toen ze zich bewust werd richtte ze zich op en kon de angst recht in de ogen kijken. Er kwam zachtheid en vrede in haar ogen. Een eerste mooie stap naar een ander, “leven”. Hans Schuiling